مدرســـــــــه ی مامان هــــــــــــــــــــــامدرســـــــــه ی مامان هــــــــــــــــــــــا، تا این لحظه 7 سال و 7 ماه و 3 روز سن دارد

مــدرســـه ی مــامــان هـا

ده راهکار ساده برای تقویت اعتماد به نفس

1394/8/16 14:22
نویسنده : یه مامان
3,079 بازدید
اشتراک گذاری

 ايجاد اعتماد به نفس در كودك ممكن است دشوار به نظر برسد. اما احساس ارزش فردي پايه‌هاي آينده‌ي فرزندتان را پي مي‌ريزد، زماني كه بايد چيزهاي تازه را به تنهايي تجربه كند. جين نلسون، درمانگر خانواده در كاليفرنيا و يكي از نويسندگان سري كتابهاي انضباط مثبت مي‌گويد « اعتماد به نفس نتيجه‌ي احساس تعلق است، باور به اين كه مي‌توانيم، و دانستن اين كه همكاري‌هايمان را ارزش مي‌نهند و قدر مي‌دانند»...

 

نلسون مي‌گويد «همان طور كه هر پدر يا مادري مي‌داند، اعتماد به نفس تجربه‌اي گذرا است. گاهس احساس خوبي درباره خودمان داريم و گاهي نداريم. چيزي كه واقعا مي‌خواهيم به كودكانمان ياد بدهيم مهارت‌هاي زندگي مثل انعطاف پذيري است».

هدف شما در مقام والد، اطمينان خاطر از اين است كه فرزندتان غرور و احترام به خود را در درون خود  و همين طور ايمان به توانايي‌ خود در مقابله با چالش هاي زندگي را رشد داده است. در اينجا ده استراتژي ساده كه به شما در تقويت اعتماد به نفس كودكتان كمك مي‌كند آورده مي‌شود:

1- بي قيد و شرط عشق بورزيد

اعتماد به نفس كودك وقتي شكوفا مي‌شود كه نوعي علاقه بي قيد و شرط را ببيند، عشقي كه مي‌گويد «دوستت دارم، هركه باشي و هرچه انجام بدهي». وقتي كودكتان را صرفنظر از توانايي هايش، مشكلاتش، اخلاقش، يا قدرتش مي‌پذيريد، به او بيشترين كمك را مي‌كنيد.

بنابراين، او را در عشق خود غرق كنيد. او را تا مي‌توانيد بغل كنيد، ببوسيد و به پشتش بزنيد و فراموش نكنيد به او بگوييد كه چقدر دوستش داريد. وقتي مجبوريد در موردي به او تذكر بدهيد ، به او بفهمانيد تذكر شما در مورد  رفتارش  است و نه خودش . مثلا، به جاي اين كه بگوييد «خيلي پسر شرّي هستي. چرا درست نمي‌شي؟

به او بگوييد، «لطفا تو خونه فوتبال بازي نكن. فوتبال بازي بيرون از خونه است».

 2- توجه كنيد

وقتي را براي توجه كامل به كودك خود كنار بگذاريد. اين بسيار به احساس اعتماد به نفس كودك شما كمك مي كند چون به او اين پيغام را مي‌دهد كه شما فكر مي‌كنيد او مهم و ارزشمند است. حتما نبايد وقت زيادي باشد؛ فقط  چند لحظه‌  كه وقتي مي‌خواهد با شما حرف بزند، دست از سركشي به صندوق پست مي‌كشيد يا تلويزيون را خاموش مي‌كنيد تا جواب سوالش را بدهيد. با او ارتباط چشمي برقرار كنيد تا معلوم باشد كه واقعا داريد به چيزي كه مي‌گويد گوش مي‌دهيد. اگر وقتتان كم است، بدون ناديده گرفتن نيازهايش اين نكته را به او بگوييد. بگوييد «خب همه اتفاقهاي  تمرين فوتبال را برام تعريف كن، بعد كه تموم شد بايد برم شام درست كنم».

3- محدوديت‌ها را يادش بدهيد

چند قانون منطقي براي كودك خود وضع كنيد. مثلا، اگر به او مي‌گوييد كه موقع دوچرخه سواري در خيابان بايد كلاه  سرش بگذارد، اجازه ندهيد بدون كلاهش به خانه دوستش برود. اگر بداند كه بعضي قوانين خانوادگي نقشِ روي سنگ شده اند، احساس امنيت بيشتري مي‌كند و به زودي بر طبق انتظارات شما زندگي خواهد كرد. فقط بكوشيد واضح و باثبات باشيد  و نشان دهيد كه به او اعتماد داريد و از او انتظار داريد كه كار درست را انجام دهد.

4- از ريسك كردن‌هاي سالم استقبال كنيد

كودكتان را به كشف چيزي تازه، مثل خوردن غذايي متفاوت، يافتن دوستان تازه، يا اسكيت سواري تشويق كنيد. با اين كه هميشه احتمال شكست وجود دارد اما بدون ريسك كردن موفقيت هم به دست نمي آيد. پس به كودك خود اجازه‌ي تجربه‌هاي كم خطر را بدهيد و در مقابل تقاضاهاي او در دخالت خود مقاومت كنيد.

مثلا سعي نكنيد به محض اين كه از خواندن كلمه‌اي دشوار احساس ياس كرد، او را «نجات» دهيد. پريدن وسط كار او و گفتن اين كه «خودم مي‌كنم» او را وابسته بار مي‌آورد و اعتماد به نفس ِ او را كم مي‌كند. شما با برقراري تعادل در نياز به حمايت از او و نياز او به تجربه كردن كارهاي تازه اعتماد به نفسش را شكل خواهيد داد.

5- اجازه بدهيد اشتباه كند

البته يك جنبه حق انتخاب دادن و خطر پذيري اين است كه كودكتان در معرض اشتباه قرار مي‌گيرد. اينها درسهاي باارزشي براي اعتماد به نفس كودكتان هستند . بنابراين اگر كودكتان با وقت تلف كردن در اتاق خوابش از اتوبوس مدرسه جا مانده است، او را تشويق كنيد كه بينديشد دفعه بعد چطور رفتار كند بهتر است. به اين ترتيب اعتماد به نفسش صدمه نمي‌بيند و خواهد فهميد كه گاهي مي‌شود اشتباه كرد.

دانيل مير، استاديار آموزش ابتدايي در دانشگاه ايالت سان فرانسيسكو مي‌گويد اگر خودتان اشتباه كرديد، به آن اعتراف كنيد. پذيرش و اصطلاح اشتباهات پيغام قدرتمندي به فرزندتان مي‌رساند و پذيرش مشكلات را براي كودك آسان‌تر مي‌كند.

6- از اتفاقات مثبت تجليل كنيد

همه تشويق  پذير هستند، بنابراين سعي كنيد چيزهاي خوبي را كه كودكتان در روز انجام مي‌دهد با صداي بلند اعلام كنيد. مثلا به پدرش بگوييد «پيتر امروز همه تكاليفش را سريع انجام داد». با اين كار او را در معرض  تحسين خود و پاسخ دلگرم كننده‌ي پدرش قرار مي‌دهيد.

واضح و مشخص بيان كنيد. به جاي اين كه بگوييد « خوب بود» بگوييد «ممنون كه ميز شام را چيدي». اين دركِ انجام كار و ارزش فردي را در او بالا مي‌برد و به او اجازه مي‌دهد دقيقا بداند چه كاري را درست انجام داده است.

7- خوب گوش كنيد

اگر كودكتان نياز به حرف زدن دارد، بايستيد و به چيزي كه براي گفتن دارد خوب گوش دهيد. او نياز دارد احساس كند كه افكارش، احساساتش، خواسته‌ها و نظراتش مهم هستند. به او كمك كنيد با نام گذاشتن روي احساساتش با آنها راحت كنار بيايد. بگوييد «مي‌فهمم كه ناراحتي چون نمي‌تواني به آن مهماني بروي». با پذيرفتن احساساتش بدون قضاوت درباره آنها، به احساسات او اعتبار مي‌بخشيد و نشان مي‌دهيد كه براي چيزي كه مي‌خواهد بگويد ارزش قايليد.

اگر احساسات خودتان را با او سهيم كنيد مثلا اگر بگوييد:«من نگران مامان بزرگم. خيلي مريضه»، او هم در بيان احساسات خودش اعتماد به نفس پيدا مي‌كند.

8- از مقايسه اجتناب كنيد

نظراتي مثل «چرا سعي نمي‌كني مثل برادرت باشي؟» يا «چرا مثل دوستت مودب نيستي؟» فقط كودكتان را به ياد مشكلاتش مي‌اندازد و  در او احساس خجالت، حسادت و رقابت را تشديد مي‌كند. حتي مقايسه‌هاي مثبت مثل «تو بهترين بازيكني» هم به طور بالقوه مخرب اند چون چون كودك به سختي مي تواند هميشه بر طبق اين تصوير خود را بسازد.

اگر بگذاريد كودكتان بداند كه او را به خاطر منحصر به فرد بودنش تحسين مي‌كنيد، او هم ارزش بيشتري براي خودش قايل مي‌شود.

9- احساس همدردي كنيد

اگر كودكتان خودش را به شكلي ناخوشايند با خواهر برادرها يا همسالانش مقايسه مي‌كند مثلا مي گويد: «چرا نمي تونم مثل دوستم توپ پرت كنم» ، با او همدردي كنيد و بعد روي يكي از توانايي‌هايش تاكيد كنيد. مثلا بگوييد، «آره راست مي‌گي. دوستت توپ پرت كن ِ خوبيه. تو هم خيلي تند مي‌دوي». اين به كودكتان كمك مي‌كند متوجه شود كه ما همه نقاط قوت و ضعفي داريم و لازم نيست كه حتما بي عيب باشد تا احساس خوبي درباره خودش داشته باشد.

10- تشويق كنيد

هر كودكي نياز به شكلي از حمايت از جانب عزيزانش دارد كه پيغام مي‌دهند «ما به تو ايمان داريم. ما تلاشهايت را مي‌بينيم. ادامه بده!» تشويق يعني تشخيص دادن پيشرفت  و نه فقط پاداش دادن به نتيجه اي. پس اگر كودكتان با مسئله‌ي رياضي دست و پنجه نرم مي‌كند، به جاي اين كه بگويي «نه اينطوري نيست. بگذار برات حلش كنم»، بگوييد «خيلي داري تلاش مي‌كني. تقريبا به جواب رسيدي»

تفاوتي بين تحسين و تشويق هست. تحسين پاداش به انجام كار است، در حالي كه تشويق پاداش به فرد است («تو تونستي» به جاي «من به تو افتخار مي‌كنم»).

تحسين ممكن است به كودك بفهماند كه تنها وقتي «خوب» است كه كاري را درست انجام داده باشد. از سوي ديگر، تشويق به رسميت شناختن تلاش است. گفتنِ «خب بهم بگو بازي چطور بود. ديدمت چطور حمله مي‌كردي» مفيدتر از گفتن «تو بهترين بازيكن تيمي» عمل مي‌كند.

تحسين بيش از اندازه اعتماد به نفس را خدشه دار مي‌كند چون فشاري براي انجام كار و نياز مداومي به تاييد ديگران ايجاد مي‌كند. بنابراين تحسين را كناري بگذاريد و آزادانه او را تشويق كنيد؛ اين به كودكتان كمك مي‌كند تا با احساس خوبي نسبت به خود رشد پيدا كند

منبع: نی نی سایت

پسندها (2)
نظرات (6) مشاهده جعبه ارسال نظر
انصراف
بابا و مامان
17 آبان 94 7:25
یه مامان
پاسخ
ســـــــــــــلاممم
بابا و مامان
17 آبان 94 9:11
سلام خصوصی لطفا
یه مامان
پاسخ
سلام مامان عزیز دسسسسسسست گلتون درد نکنه خدا خیرتون بده هم اکنون نیازمند یاری شما هستیم
مامان علی و حسین
17 آبان 94 10:07
ممنون بابت مطلب مفیدتون
یه مامان
پاسخ
خواهش میشه، نظر لطف شماست. ممنون از حضورتون
مریم مامان دونه برفی
18 آبان 94 12:13
عالی بود با اینکه مشابه این مطالب رو خونده بودم ولی مرورش برام خیلی مفید بود. نمونه اش رو بسیار زیاد در رفتارم با امیر علی دیدم. تو اون روزهای سختی که پشت سر گذاشتم و حوصله نداشتم و همش بچه رو از خودم دور می کردم رفتارهای امیر علی بشدت ناراحت کننده بود . از الفاظ و کلمات خیلی بد بسیار زیاد استفاده می کرد و بشدت پرخاشگر شده بود. ومن بدون اینکه به کم توجهی خودم نسبت اون بچه فکر کنم نگران بودم و این بیشرتر منو افسرده میکرد. واقعا به چشم دیدم که بچه ها عین رفتار خودمون رو منعکس میکنند و از والدین الگو می گیرند. شکر خدا که تو روزهای اخیرتلاشهام داره نتیجه میده و دوباره ارامش اولیه دررفتارهای اون مشاهده میشه.
یه مامان
پاسخ
سلام مامان عزیز با نظرتون کاملا موافقیم، خیلی خوبه که بر رفتارهای خودتون انقدر توجه و تمرکز دارید
مریم مامان دونه برفی
18 آبان 94 12:21
تو مثالهایی که زدین مالیدن پشت کودک هم اومده بود. جالبه که دیشب موقع نماز خوندن امیرعلی خوابش میومد و روی سجاده ام خوابیده بود و مهر مو برمیداشت واینجوری اعتراض خودشو نشون میداد که من خوابم میاد . تو سجده اول با دست نشون دادم که مهرم رو پس بده ولی افاقه نکرد مجبور شدم پشت دستم سجده کنم.ولی قبل سجده دوم نا خود آگاه دستم رفت به پشت شو یه خورده ماساژ دادم که یه دفعه مهرمو از زیر شکمش در اورد و گرفت سمت من . تو رکعت دوم هم همین کارو کردم و سریع به مهرم رسیدم. از مجموعه داستانهای نماز با اعمال شاقه..
یه مامان
پاسخ
داستان خیلی جالبی بود ممنون که وقت گذاشتید و برامون نوشتید. نظر شما سبب خیر شد و باعث شد به اطلاعاتمون در مورد احکام هم اضافه بشه، توصیه می کنیم شما هم بخونید به عبارت دیگر، وقتی چیزی که سجده بر آن صحیح است وجود نداشت، یا وجود داشت امّابه جهت عذری مانند تقیه و نظایر آن قادر نبودیم بر آن سجده کنیم یا این که وسط نماز مثلا بچه‌ای مهر را برداشت و رفت، خوب در چنین شرایطی چه باید کرد؟ آیا برای تهیه مهر و امثال آن نماز را رها باید کرد؟ یا این که برای چنین مواقعی تکلیف دیگری معین شده است؟ طبق فتوای حضرت امام س برای چنین حالت و وضعیتی نیز وظیفه معین و مشخصی است که رعایت آن لازم می‌باشد و به هر چیزی نمی‌توان سجده کرد. بنا بر این "چیزهایی که سجده کردن بر آن‌ها صحیح است" را در یک دسته‌بندی کلی به دو نوع می‌توان تقسیم کرد. نوع اول: چیزهایی است که در شرایط عادی و حالت اختیار، سجده کردن بر هر یک از آن‌ها صحیح است و کفایت می‌کند؛ و سجده بر غیر آن‌ها صحیح نیست. هر چند سجده بر بعضی افضل از سجده بر بعض دیگر است و سجده بر تربت مقدس حضرت سیدالشهدا نیز بر همه فضیلت دارد. یعنی ترتیبی بین آن‌ها از حیث فضیلت است نه از حیث صحت. نوع دوم: اشیایی که معین شده‌اند برای سجده کردن در وقتی که انسان از خود اختیاری ندارد. به بیان دیگر سجده بر این‌ها وقتی درست است که خاک، سنگ، شن، گیاه غیر خوردنی و کاغذ و مانند این‌ها موجود نباشد و اگر هم وجود دارد به دلیلی مانند تقیه و همانند آن، نتوان بر آن‌ها سجده کرد. این اشیاء از حیث صحت دارای ترتیب هستند لذا با فرض امکان سجده بر اشیاء یک رتبه بر چیزهای معین در مرتبه بعد نمی‌توان سجده کرد. چیزهایی که انسان فاقد اختیار بر آن‌ها باید سجده نماید را امام امت س در کتاب شریف تحریرالوسیله به ترتیب ذیل بیان نموده‌اند: اگر نزد انسان، چیزی که سجده بر آن صحیح است موجود نبود، یا وجود داشت اما سجده بر آن به جهت عذری مانند تقیه و امثال آن مقدور نبود اولاً: بر لباسی که از جنس پنبه و کتان است باید سجده کند. ثانیاً: اگر لباسی که از پنبه و کتان است نبود بر لباس خویش که از جنس دیگر است سجده نماید. ثالثاً: در صورتی که هیچ لباسی نداشته باشد، آن‌گاه بر پشت کف دست سجده می‌نماید. رابعاً: اگر سجده بر پشت دست نیز ممکن نبود، بر چیزی که از معدن به دست می‌آید باید سجده کند. یعنی اگر چیزی که سجده بر آن صحیح است در بین نماز مفقود گردد، نماز را در وسعت وقت باید قطع کرد و در تنگی وقت نماز، به ترتیبی که گذشت بر غیر آن باید سجده کرد. بنا بر این: وقتی مشغول نماز هستیم و به هر دلیلی چیزی که سجده بر آن صحیح است مفقود می‌شود، اگر وقت وسعت دارد نماز را رها کرده و بعد از تهیه مهر و مانند آن، نماز را دو باره و از نو شروع می‌کنیم. و اگر وقت نماز تنگ است پس بر لباسی که از جنس پنبه و کتان است سجده باید کرد و در نبود آن سجده بر لباس‌ خویش که از جنس دیگر است؛ و در مرحله سوم است که نوبت به سجده بر پشت کف دست می رسد که اگر این هم ممکن نبود بر چیزهایی که از معادن به دست می‌آید باید سجده کرد.
مریم مامان دونه برفی
4 آذر 94 9:31
ممنون در واقع مشکل اینجاست که سر نماز زیاد نمیشه معطل شد به اطراف نگاه کرد و برای ادای سجده دنبال یک چیز مناسب گشت . در مورد لباس خود هم نمیدونستم که در این مورد به نظرم چادرنماز ازهمه بهتره . با تشکر
یه مامان
پاسخ
خواهش می کنم خودمون هم این رو نمیدونستیم و نظر شما باعث خیر شد پس ما هم از شما ممنونیم
1